Daar gaan we voor. Lukt de financiering niet op tijd, dan beginnen we met tien in een gehuurd pand — hetzelfde model, kleiner, en daarna alsnog door.
Het businessplan is doorgerekend: marktverkenning, exploitatie en financiering. We richten de stichting op en gaan in gesprek met de gemeente, het zorgkantoor en bestaande zorgpartners.
Een bestaand pand van ongeveer 2.600 m² verwerven. Aanvraag bij de Regio Deal Zuid-Hollandse Delta, subsidie bij de RVO, gesprekken met een sociale financier, en de crowdfundingcampagne. Daarna vergunning en definitief ontwerp.
Transformatie tot twee clusters van zestien studio’s met een gemeenschappelijk hart. Tegelijk bouwen we het team op, regelen we de zorgtoelating en kiezen we samen met gezinnen wie er komt wonen.
De deuren gaan open, cluster voor cluster. In de jaren daarna meten we samen met een hogeschool of het model doet wat we beloven: dat de begeleiding kan afnemen zonder dat iemand zijn woning kwijtraakt.
Er is nog geen locatie, geen ontwerp en geen vergunning.
Dezelfde opzet, twee maten. De tekeningen zijn schematisch — zo is het plan opgezet, niet hoe het er precies uit gaat zien.
Acht komma negen miljoen is veel geld, en financiers vragen graag naar een draaiende organisatie. Die hebben we nog niet. Komt de financiering niet rond, dan beginnen we met tien studio’s in een gehuurd pand voor € 580.000 — zo’n zeven procent van dat bedrag. Dat bewijst het model, levert een eigen wachtlijst op en maakt de stap naar tweeëndertig daarna een stuk makkelijker te financieren.
Dat is geen praatje: gemeenten en financiers vragen ons letterlijk om aantallen. Je zit nergens aan vast en er volgt geen intake.